سختیهای زندگی همیشه هم چیز خوبی نیستن. گاهی اوقات آدم فقط نسخ ی ساعت خواب بدون استرس و ناراحتی هست که اون هم فراهم نیست. گاهی آدم یک مقدار نیاز به آرامش داره فقط، ی خیال راحت، ی سکوت طولانی، ی گونی آدم که پیش آدم بشینن ولی حرف نزنن. اون کنج خونه دهاتمون که وقتی برف میومد و بخاری هیزمی رو روشن میکردیم خیلی گرم بود. چایی هم بود و لحاف گرم و سکوتی که گاهی قلقل قلیون میشکوندش. دلم سکوت سرد و برف زیاد و بخاری هیزمی و چایی و ... میخواد ولی نه تنها اینها نیست بلکه ی ساعت خواب راحت هم نیست.

 کسی نمیاد که تنهایی شمارو درک کنه. همه میان تنهایی خودشونو پر کنن. تنهایی همیشه دو لبه داره. اون لبش که شما خودتون تنهایین و از بودن با خودتون لذت میبرین و یک لبش که اونهایی که دارین تنهاییشونو پر میکنین بهتون حمله میکنن و تیکههای وجودتون و تیکههای تنهایی شمارو میکنن و میبرن. اونجا هست که نه تیکههای شما که دلتون بحال باقی خودتون میسوزه. باقیای که میدونین سهم خودتون نیست. تیکهتیکه میشه و سهم آدمهایی میشن که شاید هنوز نیومدن. این خودکشی از نظر من رواست.

دست و پایی می توان زد ، بند اگر بر دست و پاست/وای بر حال گرفتاری که بندش بر دل استروغنی در شیشه بینی صاف و روشن ریخته/غافلی بر سر چه آمد کنجد و بادام راآن ثمر بر شاخه، نان خامی خود می خورد/ما به جرم پختگی ، از شاخسار افتاده ایماین همسفران پشت به مقصود روانند/شاید که بمانم قدمی پیش تر افتمبه خودت نگیر شیشهی پنجرهتمیزت میکنند که کوه را بیغبار ببینندو آسمان را بی لکهبه خودت نگیر شیشهتمیزت میکنندکه دیده نشوی .-------------------------یقه بالا میدهیمدستها در جیبسیگار به ته رسیده میان ِ لببه دیوار تکیه میدهیمنه که کارآگاه باشیم یا عضو مافیانهبدبختیم